सोमवार, २१ नोव्हेंबर, २०११

राणी लक्ष्मीबाईंची आरती



राणी लक्ष्मीबाईंची आरती
जय देवी जय देवी राणी लक्ष्मीबाई
स्वातंत्रदेवते तुझ घालूनी नमन
हिंदुस्तानचा इतिहास आठवी !
तू दुर्गेचा अवतार वाटसी देवी
तांब्यांच्या घराण्यातील तू शूर मनु देवी .
नानासाहेब,तात्या टोपे हे तुझे सोबती  देवी
ह्या स्वातंत्र समरी .................



जय देवी जय देवी राणी लक्ष्मीबाई
स्वातंत्रदेवते तुझ घालूनी नमन
हिंदुस्तानचा इतिहास आठवी !
तू दुर्गेचा अवतार वाटसी देवी
" झाशी " हे राज्य आहे तुझे देवी
मराठ्यांच्या कुळात तू वाढलीस देवी
संस्कार युद्धाचे दिधले तुला पेशव्यांनी
छत्रपतींचे बळ अंगी आहे तुझ्या देवी


जय देवी जय देवी राणी लक्ष्मीबाई
स्वातंत्रदेवते तुझ घालूनी नमन
हिंदुस्तानचा इतिहास आठवी !
तू दुर्गेचा अवतार वाटसी देवी
 शौर्याचे वरदान ,स्वातंत्र्याचे प्रेम दिधले तू देवी
यवन नाशिनी स्वातंत्र्यदेवता तू देवी
मर्दानी राणी ,अग्निज्वाला दघ्द करशी यवननराधमा
मातले पांढरे त्यांना तू मारिले !


जय देवी जय देवी राणी लक्ष्मीबाई
स्वातंत्रदेवते तुझ घालूनी नमन
हिंदुस्तानचा इतिहास आठवी !
तू दुर्गेचा अवतार वाटसी देवी
 रणशिंग फुंकले १८५७ ला देवी तुझ्या सोबत्यांनी
मी माझी झाशी देणार नाही असे ठणकाउन सांगितले
तू देवी त्या श्वेतम्लेछान्सी
पुत्राला बंधूनी पाठीशी लढलीस तू देवी
अमर होऊनी आमच्या मनात राहिलीस देवी


जय देवी जय देवी राणी लक्ष्मीबाई
स्वातंत्रदेवते तुझ घालूनी नमन
हिंदुस्तानचा इतिहास आठवी !
तू दुर्गेचा अवतार वाटसी देवी

तुला लक्ष्य प्रणाम देवी !


रविवार, २० नोव्हेंबर, २०११

काही ठराविक छायाचित्र



खुद्द पोर्तुगीजानीही म्हंटलेल होत कि या काळात संभाजी राजानंइतके शक्तिशाली कुणीच नाही !
थोर ते धर्मवीर राजे संभाजी 
थोर तो त्यांचा पराक्रम .........

जय भवनी
जय शिवाजी
जय शंभूराजे


ससा ससा दिसतो कसा कापूस पिंजून ठेवलाय जसा !

लाल लाल डोळे छान असे बालपणी आपण सर्वजण गुण गुणात असे
ससा हा पापभिरू प्राणी आहे तो गोंडस आहे अगदी लहान बाळासारखा वाटतो ....हा पाळीव प्राणी  खूप जणांना प्रिय आहे अगदी मला सुद्धा प्रिय आहे त्याची हि काही क्षणचित्रे

 आवडले कि नाही !
घरातही आगरी बोला
 







अविनाश पाटील यांचे आवाहन

आगरी साहित्य संमेलनाचे झोकात उद्घाटन



दोन मालवणी माणसे एकत्र भेटल्यावर मालवणीत बोलतात. पण दोन आगरी माणसे मात्र आगरीमध्ये बोलताना दिसत नसल्याची खंत व्यक्त करत, आपण आपल्या घरात आगरी बोललो तरच शिकलेली भावी पिढीही ही भाषा बोलेल. विकासाच्या बुलडोझरखाली आपली भाषा, इतिहास व संस्कृती चिरडली जाणार नाही, याची काळजी घेण्याचे आवाहन नवव्या आगरी साहित्य संमेलनाचे अध्यक्ष अविनाश पाटील यांनी वाशी येथे केले.

वाशी गावातील कविवर्य परेन जांभळे साहित्य नगरीमध्ये मोठ्या उत्साहात आगरी साहित्य संमेलनाचे उद्घाटन झाले.

यावेळी ठाणे जिल्ह्याचे पालकमंत्री गणेश नाईक, माजी मंत्री जगन्नाथ पाटील, अभिनेते विनय आपटे, कवी मंगेश पाडगांवकर, अशोक नायगावकर, आगरी साहित्य विकास मंडळाचे संस्थापक मोहन भोईर, संमेलन कार्याध्यत्र दशरथ भगत आदी उपस्थित होते.

आगरी बोलीतील साहित्याचा मुंबई विद्यापीठात समावेश झाला आहे. आपण आगरी भाषेत लिहित असलो तरी ती मराठी भाषेच्या वृक्षाचीच फांदी आहे. आगरी साहित्यातून या समाजाच्या व्यथा व प्रश्न सर्वांसमोर येऊ लागले आहेत. सारेबाराचा फलाट, रायता, वस्ती नसलेल गाव, एसईझेड, हरकत काय तुमची, अशा साहित्य कलाकृती जन्माला येऊ लागल्याचा उल्लेख पाटील यांनी केला.

भाषा समृध्द करण्यासाठी साहित्यिकांनी महत्त्वाचे योगदान दिले आहे. आपल्या मायबोलीत साहित्याची चळवळ रुजू लागली असून सर्वांनीच या चळवळीस हातभार लावला पाहिजे, असे मत गणेश नाईक यांनी व्यक्त केले.

जॉनी रावत घेऊन येतोय आगरी डॉन!

ठाणे/प्रतिनिधी - रविवार, १९ जून २०११
टी.व्ही.वरील स्टॅण्डअप कॉमेडी शो आणि मिमिक्री कार्यक्रमांमधून घराघरात आगरी बोलीभाषा पोहोचविणारा जॉनी रावत आता संपूर्ण आगरी भाषेतील पूर्ण लांबीचा ‘आगरी डॉन' हा चित्रपट घेऊन येतोय. नावाप्रमाणेच हा अमिताभच्या मूळ डॉनचा आगरी रीमेक आहे. आठ वर्षांपूर्वी ज़्‍ाॉनी आणि त्याचा मित्र रमेश जाधव यांनी शोले आणि डॉन हे दोन चित्रपट आगरी भाषेत रीमेक करण्याचे ठरविले होते. आधी त्यांनी ‘शोले' निर्माण केला. त्याला चांगला प्रतिसाद मिळाल्यानंतर आता ते डॉन घेऊन येत आहेत.
जॉनीचा जन्म मुंबईतील कोळीवाडय़ातला. तिथेच त्याचे बालपण केले. पुढे तो डोंबिवलीत राहायला आला. इथे आगरी संस्कृतीशी त्याचा परिचय झाला. त्यामुळे ज़्‍ाॉनी उत्तम आगरी बोलतो. ऑडिओ कॅसेटयुगात त्याची मिमिक्री तुफान गाजली. विविध वाद्यवृंदांमधून जॉनी नियमितपणे मिमिक्री करतो. पुढे झी मराठी वाहिनीवरील हास्यसम्राट मालिकेने जॉनीला चांगलीच लोकप्रियता मिळवून दिली. ‘गाढवाला लग्नाची घाय', ‘बाला झायलाय करोडपती' ही व्यावसायिक नाटकेही त्यांनी केली.
आगरी डॉनमध्ये शीर्षक भूमिका अर्थातच जॉनी रावत यांनी साकारली आहे. निळजे रेल्वे ट्रॅक, तुर्भे मासळीबाजार, महापे, जेटीबंदर, घणसोली आदी परिसरात या चित्रपटाचे चित्रीकरण करण्यात आले. चित्रपटात तीन गाणीही आहेत. येत्या गणेशोत्सवात हा चित्रपट प्रदर्शित होणार आहे.

भाल्या त्याचेच तंद्रीन् बिरी वरत बांधावरशी घरा चालला होता. येलेची न् आजुबाजूला काय चाल्ललाय याची त्याला अजाबात जानीव पुन व्हत नव्हती. तवर्यान मंगारशी आवाज आयला... "ये भाल्या! थांब तखरच... मी पुन यतय". मंग ते दोघ पुन सोबतीनुच चालाला लागल...
"बिरी दे र" भाल्याचे बरब व्हता तो बोलला...
भाल्यान मंग त्याला बिरी दिली...
बरबचा "च्याला... ३० नबंर!!!... मी पुन यीच रोजचे ईच वरत..."
आखरून तख्रूनच्या बाता मारत दोघा चालत व्हत...
तवर्यान..."बिरी दे र" बरबचा परत बोलला...
ती पुन संपली... मंग परत त्यान बिरी मांगली... भाल्या आजून पयलीच बिरी वरत होता... त्याला बिरी दिली न भाल्या जरासा टरकलाच... रातीच १२ वाजून जेलन न सगलेकर किर्रर् कालोख असल्याचा पयल्यांदा भाल्याला समजला... त्यान आज आमोश्या... मंग भाल्यान जोरान चालाला सुरुवात केली... बरबचा नुसत्या येके मान्ग्शी यक अश्या बिर्या मांगत होता... आपले बरब कोन चाललाय ह्या पुन भाल्याला माहित नव्हता... तुक्यादा आसल ऐसा इतकेवेल त्याचा वाटला व्हता... पुन आता तू कोन र बाला? या विचाराचा धारस भाल्याला व्हत नवता... बांध खाजणानशी तो गावान जात व्हता... बांधाचे एके बाजूला मोरका किल्ला न दुसरे बाजूला खारी व्हती... सग्लेकर नुसती समशान शांती पसरली व्हती... मधीनशीच चीम्बोर्यांचे हालचालीमुल पान्याचा आवाज व्हत व्हता... निवट्यानं खारीच्या पान्यान उरी झेतली की बुरुक ऐसा आवाज व्हत व्हता... खरत ये आवाज भाल्यासाठी रोजचच व्हते, पुन आज त्याला तेंच आवाजाचे मुल दचकाला व्हत व्हता... हलुच भाल्यानं खाली पायला त कालोखान बरबच्याच पाय दिसलच नाय... स्वताचेच चपलांचा आवाज भाल्याला ऐकाला येत व्हता... आता भाल्याची हवाच निगाची बाकी व्हती... खाजनानशी कोल्हे-कूई चा आवाज ऐकाला यत व्हता... लय वेल झाला तरी पुन गाव जवल येत नव्हता... भीतीशी भाल्या थरथर कापत व्हता... तो दुसरा अजूनपण बिर्या मांगताच व्हता... शेवटची बिरी रायली व्हती... बिर्या संपल्याव आपला कय व्हणार? ये भीतीशी भाल्यानी पलाला सुरुवात केली... बराच पलल्यावर दमल्यामुल भाल्या थांबला... तवाच त्याला खांद्याव कोणाचातरी हात जानवला न आवाज आयला...
"कती पलशील?... आज आमोशेची रात्र... न तु माझेच हद्दीन हाईस..."
जीवाचे भीतीन भाल्या अजूनुच जोरान पलत सुटला... गावाचे वेशीचे आत जेल्यावर भाल्यानी मांग पाहीला त तो वेशी जवलुच थांबला व्हता... भाल्या पलतूच घरन घुसला...
"काय रं... काय झाला?... आवरा कला घाबरला हाईस?" भाल्याच्या आशीनी विचारला...
भीतीन भाल्याची बोबरीच वलली व्हती... धापा टाकतच घरलेला सगला प्रकार भाल्यानं आईसला सांगला...
आईसन ते कायपन मनाव झेताला नाही... उलट ती बोलली "आरं पण... रोजचाच येतस न बांधावरशी ये वक्ताला... पोटात कय नय तुझे... जा... सकालचा बोंबलाच कालवण न् सुकट हाय... जरासा जेवून झे... मी पुन बसते तुझे बरब जेवाला".
जेवण झाल्याव माय-लेक झोपी जेले... भाल्याला झोप लागत नवती... सकाल व्हायची वाट बघत तो परुन व्हता... सकालचे कुठेतरी भाल्याचा डोला लागला...
भालचंद्र नामदेव म्हात्रे म्हणजे भाल्या... आगरी बाला, लंगोटीन भजीची पुरी न् बगावा तवा वरतय बिरी... ऐसा यो भाल्या... बिरीचा लय दिवाना... दारुचे मुल बापासला जाऊन ११ वर्षा झाली... तवा पासून माय-लेक दोघंच राहतान... भाल्याचा वय ३३, पण आजून अंगाला हलद लागली नाय... लय आलशी माणूस, पुन आपला नशीबुच शेन खातय असा भाल्याचा म्हनना... आईस खंबीर म्हणून चाललाय सगला बरा... दिवसभर बोस्की झेवून जातो... पण बाव काय मिल नाय... हातान पैस टीकतुच नाय... म्हणून जवरा कमवल तवरा आईसचे हातान देतो... पण रोज न चुकता बिरी साठी आईसचे करशी पैशे झेतो...
थोरा उशीराच उठून तोंड घाशीत भाल्या परवीन येऊन बसला... रातीचे प्रकारानं डोका भनभनला व्हता...
लोका हसतीन... कोनाला सांगाचा की नाय ऐसा ईचार चालू होता... 'जाऊदे... नय सांग कोनाला पुन' असा म्हनुन भाल्या घरान शिरला... आईसनी विचारल्याव भाल्यानं तो विषय टालला...
दुपारचा जेवण उरकून भाल्या जरा परला व्हता... तवाच..."भाल्या!... आर ये भाल्या!... येतस का पकटीवर" ये आवाजान भाल्याला जाग आली... बाहेर येऊन बघला त तुक्यादा होता...
तुक्यादा म्हणजे भाल्याचा चुलत काकुस... गावचा पोलीस पाटील... दोघा पकटीवर जायला न्निगले... बांधावरशी जाताना परत रातीचा सगला परकार भाल्याला आठवाला लागला... सांगू का नको... सांगू का नको असा करता करता शेवटी भाल्यानी काल रातचे ज्या काय घरला त्या सगला तुक्यादाला सांगला... आवरी वर्षा झाली पुन तुक्यादान असला कवा आईकला नवता... असला काय घरुच शकत नाय असा तुक्यादाचा म्हणना नवता... पुन भाल्या आजून घाबराला नको म्हणूनशी तुक्यादानं विषय बदलला... पकटीवर पोचल्यावर दोघापन आपआपले कामाला लागले... सगला काम आटपून संध्याकालच्या आतुच भाल्या आज घरा आला आणि लवकरुच झोपला... तुक्यादाला कामा उरकून निघाला रात झाली... तुक्यादा यकटाच बांधावरशी येत व्हता... सकालचे भाल्यानी सांगलेली गोष्ट तुक्यादाला आठवली... तेच ईचारान बांधावरचे वराच्या झाराजवल पोचला... कालोखान वरावर दोन डोल चमकत व्हत... कोनतरी बोंबलतय असा वाटत व्हता.... आता तुक्यादाला जराशी भिती वाटाला लागली आणि तवर्यान फरफर करत दोन तीन घुबरा किल्ल्याकर उराली... फरफर संपल्याव परत रातीचे शांततेनं तुक्यादाला पकरला... एकटाच असलेमुल तुक्यादाचा डोका फिराला लागला व्हता न तवर्यान आवाज आयला...
"तुक्यादा!... थांब जुरुसा... यक बिरी दे..."
तुक्यादाचचे अंगाव काटा आयला... थोरावेल तुक्यादा तयाच घट झायला... कालोखान वराखाली कोनतरी बसल्याचा जानवत होता, पुन आवरे रातचे वराखाली कोन बसलाय?... हातानचा तयाच टाकून तुक्यादान जो पल कारला तो थेट घरा पोचे पर्यंत एकदापुन मांग वलुन पायला नाय... तुक्यादा येरापिसा झाला व्हता... घरा या सांगताच त्याचे बायकोनी दोन आठवर्यापूर्वी घरलेले गोष्टीची आठवन तुक्यादाला करुनशी दिली...
दोन आठवर्यापूर्वी पक्या यकटाच सांचेपारा चिंबोऱ्या पकराला खारीन जेला व्हता... दोन दिस आलाच नाय परत... म्हनुनशी गावांचे लोकाई लय शोधाशोध केली त पक्याचा मुर्दा खाजणान सापरला... पक्याला पुरमांग कोनीच नव्हता... यकटाच असाचा... गावान कोनाशीच पटाचा नाय त्याचा... कोनशी न कोनशी तरी भांडना चालूच असाची... बिरीचा लय शोकीन व्हता... पक्या कैसा मेला ह्या कोनालापुन मायती नवता... कोनीतरी त्याला वर पोचवला....आशी गावांची लोक बोलाची आनी बांध ह्येच खाजनानशी जात व्हता...
या आठवल्याव तुक्यादा उरालाच... तैसाच भाल्याचे घरा पोचला आनी सगला सांगला... आता भाल्याचे आईसचा पुन ईश्वास बसला... म्हनजे पक्याचा भूत?... पन कोनीतरी मानुसच या सगला कराची शक्यता व्हतीच... पण कोन करनार आसा?... कोनचा जीव वर आलाय येवरा?... असलाच त तो रम्या असला पायजे... पन दारु पीऊन नसत लफर करतय म्हनुनशी रमेशला त १० महीन्या आगुदरच मारून मारून गावानशी हाकलून दिला होता... आयुष्यान परत कोनची पुन खोरी कारनार नाय ऐशी त्याची हालत गावांचे लोकाई केली व्हती... तव पासून तो कोनाचे नजरेन सुदीक परला नव्हता... यो त भुताचाच परकार!!! पक्याच तो... नयतरी नेहमीच आख्खे गावावर खार खाऊन असाचा तो...
बांधाव पक्याचचा भूत हाय ऐशी खबर दुसरे दिवशी गावभर पसरला एल लागली नाय... बांधावरशी येवा-जावाला नको म्हनुन थोरे दिवस पकटीवरचे झोपरीन राहूनुच डोलीला जावाचा निरनय भाल्यानी झेतला...
बिरीवाले पक्याचे भुतानी आख्खे गावाला येरा करुन सोरला व्हता... भीतीचे मुल लोकाई सांचे डोलीला जावाचा बंद केला... पक्यानी तरास देवाला नको म्हनुन येणार जाणार बांधावरचे वराखाली बिरीची पाकीटा पक्यासाठी ठेवाला लागली.... पुण मयना उलटला तरी रोज कोनला ना कोनला ऐसाच अनुभव यत व्हता...आता मात्र कयतरी उपाय केलाच पायजे असा सगले गावखीन ठरला...
तवर्यान आजूच रमेश बांधाव दिसला व्हता ऐशी बातमी आयली... आवरे दिवस रमेश कोनाला दिसलाच नाय न आता यो बांधाव कनशी आयला?... आनी गावान न येता बांधाव काय करतय?... नायतरी रमेशव संशय व्हताच... काय त्या सोक्ष-मोक्ष लावाचाच म्हनुन आज रातचे ५-६ जना एकत्र बांधाव जाऊ असा तुक्यादान ठरवला... ठरले प्रमाने राती तुक्यादा, भाल्या न अजून ४ जना बांधाव पोचल... कैसीच चाहूल नवती... वराखाली कोनतरी आरवा परलेला दिसला... जवल जाऊन बघतय त त्या रमेशुच व्हता... तुक्यादान त्याला उठवाचा प्रयत्न केला, पुन कायपन हालचाल झाली नाय... मुर्दाच तो... हलनार कैसा? प्रेताच डोल जरा जास्तच लाल रगता सारख दिसत व्हत... रमेशचे बॉरीवर कयाच मारल्याच्या वला दिसत नवत्या... मंग यो मेला कैसा?... दुसरा कोन असल?... पक्याचाच भूत... आवरे दिवस पक्यानी कोनाला मारला नवता, पुन आता त रमेशचा मुरदाच पारला... गावंची लोका लयुच घाबरली... दिवसाचे पुन बांधावरशी जायला लोका घाबराला लागली... भगता शिवाय आता उपाय नवता... मंग तुक्यादान शेजारचे गावानशी एक भगत बोलवला... पक्या जीता व्हता तवा त्याचे वापराची येखादी वस्तू लागनार आनी येते आमोशेला एक बोकर देवाला लागल असा भगतानी सांगला... आमोश्या दोन दिसावरुच व्हती... तोपर्यंत पक्याचे खोलीनशी पक्याचा शर्ट तुक्यादान पलवला... मंग आमोशेच्या राती भगत न गाववाल बांधावरचे वराखाली पोचल... सगला मांडून झाल्याव मंत्र बोलाला सुरुवात झायली... भगतानी आगीन कवटी ठेवली... आगीमुल कवटी लालभरक झाली... कवटीव हलद-कुकू टाकून भगत मंत्र बोलत व्हता... आमोशेच्या कालोखात आगीचे प्रकाशान वर न्हाऊन निन्गालाला व्हता... आजुबाजूचे वातावरणान भीती जानवत व्हती... मधीनुच येखादा दचकून आखर तखर बघत व्हता... बरोब १२ वाजता भगतान पक्याचा शर्ट आगीन टाकला न बोकराची आहूती दिली... पुरचा सगला प्रकार संपवून गाववाल सकाल्चेच गावान परत आल...त्याचे नंतर पुरचे २-३ राती पक्या परत कोनाला दिसला नाय... भगतान आपलं काम केला होता...
मागचे मयन्यात भाल्याच्या डोलीला लय बाव लागला...पापलेट, सुरमाई, रावस, हलवा, बांगडा...
लागलुच ना!... डोलीला कोनपन जात नवता न भाल्या पकटीवरुच असलेमुल रोजूच जात व्हता... पक्याचा लफरा नीस्तरल्यामुल बरेच दिवसानशी भाल्या घरा आला व्हता... नंतर एक आठवरा तो पकटीवर जेलाच नाय... येके दुपारचे जेवान उरकून परवीत बिरी फुकत बसला होता...
"काय र... बिरी आणाला पैशे मांगत नाय आजकाल..." आईस
आईसचे कर बघत भाल्या हलुच हसला... जरा येग्लाच हसू होता तो... खरात... लय दिवस पुरतीन आवर्या बिर्या मागचे एक-दीर मयन्यान भाल्याकर जमल्या होत्या... आनी जे दिवशी रमेशचा प्रेत सापरला तेच दिवशी शेजारचे गावान दारुच्या ईषबाधेमुल आजून ५ जना मेली व्हती.....................
-आगरी बाणा.
आगरी बोली-आगरी बाणा.